Palatastas 13 - ゲームオーバー

Wui. Kamusta?

Oo. I still exist. Pero naknampusa hindi ko ramdam na buhay pa ako. 

Hindi ko alam..

bakit sa bawat serye ng episode ng buhay ko laging sakit na lang yun kinakailangan kong tiisin at harapin

bakit sa una lang masaya tapos laging masalimuot at makadurog puso ang ending

bakit masyadong tiwala ang universe sakin na lahat ng pait, hapdi at hirap eh makakaya ko

bakit?

Game naman ako sa lahat ng ibato saking hamon ng l*nt*k na buhay na to eh. Kahit gaano kahirap yun mga nangyayari, kahit gaano kasakit sa kalooban. Kahit gaano kanegatibo ang mga resulta.  Kahit nakawala na ng pag-asa. Kahit nakakaubos na ng lakas. Kahit nakakapagod ng magpakatapang harapin ang bawat pagsubok. Game ako yakapin at masurvive yun lahat. 

Pero langya, sobra na. 

Andito na ko sa puntong hinihiing ko sa universe, stars at kung sino o ano pa mang makakarinig ng hinaing ko na sana matapos na tong larong to. 

paulit-ulit araw-araw

Masasabi mo bang "Buhay ako?"

Kung ang boses na ito ay hindi umabot sa kabilang panig

Sa palagay ko oras na

 Sana game over na.:

me: "laban pa please" 

also me: "ayoko ng lumaban wala rin naman akong laban"

Wake up, October na!

Gising na! Tapos na ang Setyembre. Wala ng dahilan para magtulug-tulugan ka pa riyan. Wag mo ng gawing dahilan ang peymus na "wake me up when september ends.."


Teka..kamusta ba ang tulog mo? Masyado bang masaya ang mga panaginip mo kung kaya't mas nanaisin mo na lang matulog ng mahimbing? Yung umaasa kang sana.. sana hindi na magising upang tuluyan ng makatakas sa realidad na ayaw mo ng harapin.


Nakakapagod na rin kasi noh? yun nag-eeffort ka naman pero wala pa rin. Binigay mo na lahat ng best mo pero sadyang kulang pa rin. Halos maghirap ka na, tagaktak na ang pawis mo, halos matuyo na yung damdamin mo sa lahat ng sakit na tinitiis mo, ramdam na ng balikat mo ang bigat ng sandamakmak na problemang pinapasan mo, at sobrang manhid na rin sa ilang pagkabigo na tinamo pero kahanga-hanga na sa kabila ng lahat ng yun hayan nagagawa mo pa rin bumangon at lumaban.


Tapos sasabihin lang nila ng walang kagatol-katol,
"mahina ka kasi!"   
"lumaban ka, duwag!"  
"pathetic loser!"


Ano bang alam nila? Manghusga? Oo. Ganyan sila eh. kasi wala silang pakialam sa anumang pinagdaraanan mo. Hindi nila nararamdam ang tindi ng hirap at sakit na kinakaya mo. Hindi nila nakikita yun lakas at tapang mo na pinipilit mo pa ring makabangon araw araw upang harapin at talunin ang lahat ng kinakatakutan mo, na hindi ka nawawalan ng pag-asang magtagumpay sa bawat laban na yun, na hindi ka tumitigil na malampasan ang bawat hamon ng buhay, na pinipili mo pa ring magising sa bawat pagkahimbing.


Wala silang alam.


At sa totoo lang they don't need to know. Hindi mo kailangan mag-explain sa kahit kanino para lang maintindihan nila kung bakit ganun o bakit ganyan. Hindi mo kailangan ibroadcast sa lahat para lang makakuha ng simpatya. Hindi ka nila bibigyan ng award sa pagiging fighter mo sa sariling battles mo. Jusko hindi mo naman kailangan nun. Diba?

Pero siguro, aminin mo man o hindi, umaasa ka na sana may makaintindi sayo. Na hindi ka huhusgahan sa mga pagkakataong pinanghihinaan ka ng loob. Yung maniniwala sayo at magtitiwala sa inner strength mo na minsan hirap kang ilabas dahil sa takot kang magfail. Na sana may tao na handang samahan ka kahit mahirap, kahit masalimuot ang reality na kinalalagyan mo. Yung willing na maging kasangga mo sa pagsabak sa bawat laban. Sana.

Pero kung wala man, hindi yun matibay na basehan para magpatalo.  Nakasurvive ka noon. Paniguradong makakasurvive ka rin ngayon. Kahit mag-isa ka pa o swertehing may makasama.


Isa lang ang sigurado, na sa mundong to, ang tanging kakampi na laging maaasahan mo ay

..ang sarili mo.

unSuper

Wag kang magpakasuper.

Kung hindi mo na kaya, 

kung mabigat na, bitawan mo. 

Kung hindi ka na masaya, wag mong hayaang malungkot ka na lang.

Wag kang magtiis.

Wag mong masyadong papaniwalain ang sarili mo o ang ibang tao na malakas at matibay ang dibdib mo para tanggapin yun mga bagay na sa totoo lang eh nagpapahirap at nagpapabigat ng loob mo. 

Wag mong pasanin ang mundo.


Okay lang makaramdam ng panghihina.
Okay lang lumuha.
Okay lang anuman yun sa tingin mong ikagagaan ng kalooban mo, gawin mo.

Maging totoo ka lang. 

Kung hindi man sa iba, kahit sa sarili mo na lang.

Dapat SMP! (Pasko Edition)

Malamig na ang simoy ng hangin, kumikislap ang mga makukulay na dekorasyon sa paligid. Sari-saring mga disenyo ng krismas tree sa bawat lugar at mga tahanan. Malapit na't paparating.. PASKO na!



Pasko na naman. Tila kaybilis ng panahon. Parang kailan lang yung nakaraang pasko heto na namang muli ang pagdiriwang na pinakahihintay ng lahat.Nariyan ang pangangaroling o pagkanta ng mga himig-pamasko sa mga kalapit-bahay tuwing sasapit ang gabi. Marahil rin na (sa mga naniniwala pa) inaabangan na ang pagdating ni Santa Claus. (Pero para sakin ang totoong Santa Claus talaga eh ang mga ninong at ninang o sila mommy, daddy, tito, tita, ate o kuia na patagong naglalagay ng mga regalo sa ilalim ng krismas tree..hihi!) Excited na rin ang lahat sa nalalapit na Simbang Gabi bilang siyam na araw na paghahanda bago sumapit ang araw ng Pasko.

Uso na naman ang kabi-kabilang pagpaplano para sa christmas party, family reunion at kung anu anu pang get-togethers. Marami ng mga christmas sale sa lahat ng malls na ilan sa mga yun ay bukas magpahanggang hating gabi. Syempre, bentang benta rin ang mga paninda sa mga tiangge at bazaars na lubhang nakakaengganyo dahil bukod sa marami ka ng mabibili, nandun din yung enjoyment at malamig na simoy ng hangin na nagsasabing Pasko na nga! Kagulo ang mga tao sa bawat panig ng mundo, labis na abala sa pamimili at pagbabalot ng mga regalo para sa kanya-kanyang mga minamahal na pamilya't kaibigan.


Malinaw na ang tradisyong ito ay pagpapalitan ng regalo at pag-eenjoy dahil bakasyon. Para naman sa mga kabataan, ito ang panahon para mamasko sa ating mga ninong at ninang.


Ngunit ano nga ba ang tunay na diwa ng Pasko?

Ang tunay na diwa ng Pasko ay ang pag-alala sa tunay na bida ng araw na to, walang iba kundi si Hesus. Siya ang pinakamahalagang regalo para sa ating lahat. Siya ang nagbigay ng dahilan para sa pagdiriwang na ito, sa masasayang sandali at sa mga biyayang ating natatanggap. Siya na kasama natin sa bawat sandali ng ating buhay. Sa lahat ng mga pagsubok na ating pinagdadaanan at tagumpay na natatamo. Siya yung nariyan sa lungkot man at saya at sa mga panahong akala natin ay wala ng sumusuporta sa atin.


Paano nga ba natin maisasabuhay ang tunay na diwa ng Pasko? 

 Para sakin, Dapat SMP!


Sana May Pag-ibig
Ang pagsasama-sama ng buong pamilya ay isang napakagandang larawan ng pag-ibig. Time at atensyon - yang ang pinamahalagang regalong hindi natin dapat kaligtaan na ipamahagi sa ating mga mahal sa buhay at gayundin sa ating kapwa. Sa pamamagitan nito ay higit na maipapakita at maipapadama natin ang ating labis na pagmamahal. Sabi nga sa kanta, "Give Love on Christmas Day" ngunit siyempre hindi lamang sa araw ng Pasko kundi sa bawat sandali ng ating buhay.


Sana May Pagkakaisa
Batid sa lahat na maraming hindi magagandang mga nangyayari, mga alitan at kabi-kabilang hidwaan sa bawat panig ng mundo. Gayundin, ang mga hindi nagkakasundo dahil sa iba't ibang pananaw.  Eto na siguro yung tamang panahon para buksan ang ating puso para magpatawad sa mga taong nakasakit sa atin. Siguro may ibang hindi kumbinsido sa pagpapatawad na yan. Marahil hindi pa panahon o masyado pang sariwa ang sugat at sakit. Hindi naman sapilitan pero atleast kahit paunti-unti magbawas tayo ng galit sa puso natin. Iwas bad vibes lalo't magbabagong taon na. Tama na ang paghihimagsik ng ating mga damdamin. Halina't magkaisa na.


Sana May Pagtutulungan
Maging mapagbigay at matulungin lalo na sa mga nangangailangan ngayong darating na Pasko at maging sa araw-araw. Ang pagbabahagi ng ating mga biyayang natatanggap ay lubhang magpapaligaya sa ating Maykapal. Sabi nga nila, pag tumulong ka daw lalo na sa mga nangangailangan na bukal sa iyong kalooban, hindi lang yun taong yun ang natulungan mo kundi pati na rin ang iyong sarili.


Sana May Pag-asa
Nawa sa bawat pagsubok na dumarating sa ating buhay ay hindi tayo mawalan ng pag-asa. Hindi dumating sa puntong sumuko tayo ng dahil sa hindi na natin kayang lumaban pa. Bagkus patuloy na manalig sa Kanya sa kabila ng hirap at problema ay may munting pag-asa na ipagkakaloob Niya ang ating minimithi. Ngunit minsan kung hindi man ito sumakto sa anumang ating hinihingi, alalahanin pa rin nating marahil ito ang higit na makakabuti para sa atin.

_____________________________________________________

Iba't iba man ang ating paraan ng pagdiriwang ng Pasko, 

isa lang ang tiyak ko - Lahat tayo... MASAYA.

Ang pasko ay kay saya kung ika’y kapiling na

Sana pagsapit ng pasko, ika’y naririto

Kahit pa malayo ka, kahit nasaan ka pa

Maligayang bati para sa iyo sa araw ng Pasko...

Photo Credits

Ang Buhay parang Life

Lahat tayo mawawalan. Hindi nga lang sabay sabay. May kanya kanyang panahon kung kailan kukunin sa atin yung akala natin...panghabambuhay.

Walang malas o swerte sa buhay. Bawat tao may kanya kanyang pinagdadaanan. Walang mayaman o mahirap, lahat may pakiramdam.  Yung maranasan na magtagumpay at gayundin ang mabigo. Ang tumawa na parang wala ng bukas at ang umiyak na parang wala ng kinabukasan. Halos lahat nakakaramdam ng kaligayahan at lahat din nakakaramdam ng kalungkutan. Yung maiyak sa sobrang tuwa at yung maging manhid na sa sobrang sakit.

Pero anuman ang dinaranas ng bawat tao sa mundong ito, gaano pa man ito kabigat o kagaan, kasaya o kasakit, kahirap o kaginhawa — mawawala rin balang araw. Oo babawiin rin, dahil lahat may katapusan kahit pa anung gawin nating pagpigil. Katulad ng mga bagay gaano man natin higpitan ang hawak, kusang aalpas at mawawala sa atin. Minsan may mga bagay lang talaga na kahit ingatan pa, sadyang hindi nakalaan para magtagal. Hiram lang. Hindi nakatakda kung hanggang kailan para sayo. Hindi batid kung kailan yung expiry date.  Parang bomba na lang na biglang sasabog sa harapan mo na its either magbigay ng bagong pag-asa  o maging dahilan ng tuluyang pagkasawi. Pero hindi naman sabay sabay kinukuha ang mga yun.. May nauuna, may nahuhuli at mayroong ilang nakakaligtas pansamantala sa laro ng tadhana. Yung mga pagkakataong darating na isa-isang mawawala yung mahahalaga sa atin. Hanggang dumating sa punto na maramdaman na lang natin na may kulang na sa buhay natin. May nawawala. Masaya pero parang hindi naman talaga. Kumpleto na pero parang may dapat pang hanapin upang tuluyang mabuo. Na minsan dahil sa pride akala natin okay lang at kaya nating ihandle maibalik man o hindi hanggang sa pati yung ating sarili, maiwala na din natin.

Nakakabaliw at nakakamangha sa magkasabay na pagkakataon. Darating sa puntong kailangan na lang tanggapin kung bakit nagkaganun o  di kaya'y labis ipagpasalamat dahil naging ganun. Maraming bagay sa mundo na mahirap intindihin kahit na madalas napakasimple lang naman. Tayo lang ang nagpapakumplikado ng lahat. Minsan kasi dahil sa tuwa o di kaya sa galit kaya napapasobra. Maaari ring dahil sa pansariling kagustuhan o labis na pagtutol kaya ipinagpipilitan, makamit lang yung inaasahang mangyari. 

Sa huli, walang ibang tamang gawin kundi ang mabuhay ng patas. Kalimutan ang hindi na dapat alalahanin. Tanggapin ang bawat bagay ng walang reklamo at pagaalinlangan. Hanapin ang dapat hanapin. Ibalik ang kaya pang ibalik at hayaan na ang hindi na pwede. Subukang laging manalo sa pagsugal sa kapalaran. Magpasalamat sa lahat ng nakamtam at nawala na. At higit sa lahat,

     harapin ang bawat bukas na parang yun na ang huling araw na darating.

"Balang araw mawawala ang lahat, 
kahit pa yung pinakamaliit na bagay na dahilan 
para mabuhay.."

Bear...anyone?

Tanging karamay
Sa gabi ng kalumbayan

Nariyan at hindi bumibitaw
Sa buong magdamag

Maubos ma't masaid
May kapunuang nakaabang

Sa bawat pagbuhos
Nag-uumapaw ang tuwa

Dalisay na pagkagiliw
Ngayon at magpakailanman.

High naku -_-

Maiksi lang ang buhay para patuloy na sayangin.

Hindi natin alam kung hanggang kailan tayo mananatili sa mundong ito.  Kung kaya't huwag mong sayangin sa mga taong nagpapahirap at nagbibigay ng kalungkutan sayo. Tumigil ka na sa pag-asa sa mga taong gusto mo pero ayaw naman sayo. Dahil kung mahalaga ka talaga para sa kanila, maglalaan sila ng lugar para sayo. Hindi mo kailangang makipag-agawan. Hindi mo kailangang ipagsiksikan yung sarili mo dahil ikaw lang din yung maiipit at masasaktan. Hindi mo kailangan ng mga taong hindi nakikita yung halaga mo at sinasamantala lang yung kabaitan at pagmamahal na ibinibigay mo.

Lagi mong tandaan, walang halaga yung mga taong andyan lang para makinabang sa saya at ginhawang tinatamasa mo. At pagkatapos nun, ano? Iiwan ka rin nila kapag wala ka ng pakinabang sa kanila. Hindi sila mag-eeffort na mahirapan pa para sayo at kung naging masaya ka man, pansamantala lang. Yun ba ang gusto mo? Imulat mo yung mga mata mo sa katotohanan. Di hamak mas magiging matiwasay at masaya ang buhay kung pipiliin mo yung mga taong handang lumaban para sayo sa kahit anong unos na darating at yung hindi ka magagawang iwan kahit pa sa gitna ng hirap at sakit na dinaranas mo.

Sa buhay na ito, bihira na ang makatagpo ng taong totoo at labis na magpaparamdam ng 
tunay na pagpapahalaga kaya kung tingin mo natagpuan mo na yung sayo, 

pakaingatan mo.
at kung maari, wag mo nang pakawalan pa

Malungkot na Kaligayahan

Huwag kang mag-alala hindi ka nag-iisa. 

Katulad mo, May mga tao ring puno ng kalungkutan. Mga luhang pilit ikinukubli sa isang matamis na ngiti.  Nangungulila sa pag-ibig na nawala. Nagmamahal sa taong hindi na sila mahal. Mayroon silang mga lihim na tila hindi kapani-paniwalang natiis nilang hindi sabihin dahil walang handang makinig at intindihin sila.. Humihiling sa langit, nangangarap at lubos na umaasa kung may tao rin bang kagaya nila.

Nalulumbay.
Nagtatanong.
Nag-iisip.

Umaasa na muling madama ang tunay na kaligayahan na tanging minimithi.

Stop, look and... Wait

Minsan sa buhay marerealize mong sobra sobra na yung nagawa mo para sa isang tao, na ang tanging magagawa mo na lang ay tumigil na. Hayaan siya sa gusto niya. Ipaubaya na lang sa tadhana ang kahihinatnan ng lahat. Hindi dahil napagod ka na o bumitaw ka na kundi dahil masyado ka ng desperado sa taong wala ng pakialam sayo.

Kung para sayo talaga kahit wala kang gawin, mapapasayo sa tamang panahon. Pero kung hindi nakalaan para sayo kahit anong gawin mo kahit anong pilit mo, useless. Para ka lang nagpupumilit itulak ang pader na obviously hindi gagalaw.

Sa mundo, may mga bagay na kailangang ipilit at may mga bagay na kailangang tanggapin na lang.

Show me your Scars, I show you Mine

Darating ang panahon makakalimutan din natin ang mga sakit na idinulot ng bawat pangyayari sa ating buhay. Makakalimot sa mga dahilan kung bakit tayo umiyak ng paulit ulit at kung sino ang mga taong walang pakundangang nanakit sa atin. Mabubura sa parte ng memorya natin yung mga pangyayaring hindi naging kanais-nais. Higit sa lahat ay mapapagtanto natin na hindi paghihiganti ang susi para makawala sa pighati ng kahapon kundi mas tiyak na makakabuti ang hayaang maghilom ang bawat sugat sa takdang panahon.

Dahil sa bawat pahina ng ating buhay, mas mahalaga pa din ang huling kabanata - kung paano natin tinanggap ang bawat pagkabigo, kung paano tayo lumaban sa bawat pagsubok, at kung paano tayo bumangon sa pagkakasadlak sa matinding hagupit ng mapaglarong tadhana.

"Alam kong kasama sa buhay ang masaktan pero sana 

wag namang paulit-ulit."

Life After Every Death

Hindi ba't minsan nakakainis na yun paulit ulit mong ineencourage yun sarili mo pero ang ending laging feeling mo wala ka na talagang pag-asa? At kadalasan pa kesa gumawa ka ng mga paraan para maging mas maayos yun buhay mo eh panay reklamo ka na lang sa lahat ng kamalasan na nangyayari sayo. Imbes na pilitin mong makabangon para makaalis sa miserableng buhay mo, wala ka namang ginagawa kundi magreklamo ng magreklamo. 

Minsan siguro mas madaling isisi sa ibang tao yung mga kamalasang yun kahit na obviously hindi naman makakatulong dahil wala silang pakialam at wala rin silang magagawa para sayo. Maiinggit ka na lang tuloy sa mga taong walang kahirap hirap na nabubuhay ng ayon sa gusto nila.

Minsan din kasi kahit pa nagsusumikap ka naman, paulit ulit ka pa ding mabibigo na parang naging cycle na ng buhay mo hanggang sa tuluyan ka ng panghinaan ng loob. Yung mawawala na lang yung fighting spirit mo para lumaban pa kasi sa ending alam mong wala ka din mapapala kundi disappointment at rejection lang. Ramdam mo yung pagkapagod at pagkasawa pero wala kang magawa kasi humihinga ka pa din at kailangan mo pa din magsurvive kahit papaano.

                                                   Nabubuhay nga ba ang isang nilikha 

 para lang mamatay ng paulit ulit?

What's forever for

Forever is just a word. Magiging meaningful lang yan kung maisasabuhay at matutupad - hopefully.  I claim it before forever believer ako pero sa paglipas ng panahon naisip ko wala nga talagang forever lalo na sa kahit anung relasyon.  Lahat ng bagay at tao dito sa mundo, temporary lang.  Lahat ng tao nang-iiwan, nabubuhay ng para sa sarili nila o para sa iba,  Dumadating, umaalis at hindi natin mapipigilan ang bawat tao dahil maaaring dumaan lang sila para pasayahin, paiyakin at mas patatagin tayo, patibayin ang dibdib sa lahat ng sakit na dulot ng mundo.

Well kung ipipilit man na mayroong forever, para sakin ito yung bawat araw na lumilipas man ngunit laging sinusundan ng kinabukasan.

Forever. Whatever.

Hello Pride

Normal na sa isang relasyon ang mag-away, mapakaibigan man ito o kasintahan.  Subalit kadalasan bihira ang nagkakabati agad.  Minsan nga'y inaabot ng mga ilang araw,  isang linggo hanggang ilang buwan pa nga lalo kung malala ang naging sanhi ng alitan. Pumapagitna ang pride. Ngunit sa magkaibigan o magkasintahan na lubos na nagkakaunawaan at nagmamahalan, mahaba na ang isang araw para hindi magkabati kahit pa naging matindi ang pag-aaway.

Bakit nga ba ganun?

Yun tipong magtetext siya sayo para lang ipaalam na galit pa din siya o di kaya'y pareho kayong nakatitig sa cellphone at naghihintay ng text o tawag mula sa isa't isa.  Yun tipong hindi niyo matiis ang di magkausap agad. Yung tipong gusto mo ng maunang magtext o tumawag pero pinipigilan mo ang iyong saril dahil sa pride.

Yung paniniwala na kung sino yung may kasalanan siya yung dapat mauna makipagbati.  Pero minsan kahit pa gaano kabigat yung naging pag-aaway hindi na mahalaga kung sino yung nagkamali, ang mahalaga is yung magkaayos at hindi magkahiwalay lalo na kung alam mo na you cant afford to lose that person.

"Sometimes it's okay to swallow your pride, it's not fattening."

But then, speaking for little issues - simpleng tampuhan at di pagkakaintindihan. Pero kung major issues like sobrang panghuhusga na halos natunaw na yung pagkatao mo, pinagpalit ka sa iba, niloko ka etc.. well it's something you should think over bago makipagbati.  Sabi nga, Once a manloloko, always a manloloko diba?  If that person hurt you once probably he/she can do it twice, thrice and more.  It really depends sa pundasyon at sa weigh ng pinagsamahan at kung gaano niyo kakilala ang bawat isa if it's worth to be saved or not.

Wear pride at times you need to give more importance to yourself than to someone who doesn't see your worth.

 Better alone than broken over and over again. 

Career vs Love

Bawat tao sa mundo gustong magkaroon ng magandang trabaho at kasabay nun yun pagnanais na makakilala ng tao na makakasama habang buhay.  Sino nga bang aayaw? Marami sa atin bago pa magkatrabaho pinalad ng makatagpo ng taong mamahalin nila.  Yung iba naman may trabaho na saka nakatagpo ng mamahalin.

Kung makikipagrelasyon ka dapat alam mo pano hatiin ang oras mo sa karelasyon mo at sa trabaho mo. Hindi kailangang magsuffer ang kahit anong dalawa na pinasok mo. Oo andun man yung pag-intindi pero hindi sa lahat ng pagkakataon.  Kaya ka nga nasa relasyon, ibig sabihin dalawa kayong mag-eefort at mag-aadjust para sa ikabubuti at ikatatagal ng inyong relasyon, hindi yun iaasa mo na lang sa kanya yung pag-intindi ng kakulangan mo.

Mahirap man maghanap ng trabaho sa ngayon pero...

di hamak mas mahirap makahanap ng taong mamahalin mo 

at magmamahal sayo ng totoo.

Ang Buhay...bow.

Marami pa akong bagay na hindi alam, pero may konti naman. Alam kong hindi ka mawawala kung alam mo kung nasaan ka naroon.  Alam ko ring ang buhay ay puno ng kahiwagaan, ngunit hindi lahat ay nagdudulot ng kasiyahan.  Alam kong sinusundan ng araw ang buwan kung kaya't may tinatawag tayong kinabukasan.  Lumilipas ang panahon.  Umiikot ang mundo kasabay ng pag-ikot ng buhay natin at kung hindi man tayo makabalik sa umpisa, maaari pa rin tayong lumikha ng panibagong simula.

Inosenteng Bata

Nakakatuwang isipin na nung bata ka pa naniniwala ka na magagawa mo lahat ng naisin mo, pumunta kung saan mo gustuhin.  Walang limitasyon yung mga pangarap mo, para bang ang dali dali ng lahat.  Naniniwala ka sa magic, sa mga fairytales at sa mga posibilidad.  Habang lumalaki ka yung unti-unting nagugupo yung kamusmusan mo at namulat ka sa realidad ng buhay na hindi lahat ng bagay na gugustuhin mo ay madali mong makukuha.  At sa buhay na to, saka mo maiisip kung gaano kasarap yung buhay mo nung bata ka pa at minsan mo pang hiniling na sana bata ka na lang ulit.