Thank you, Mr. Camera Guy

Isa sa bucketlist ko ang sumali sa funrun event. Kase gusto kong tumakbo..palayo sa mga taong sinaktan lang ako. HAHA. Oo totoo nga, pangarap ko talaga yun, pangarap na akala ko hindi matutupad. Pero akalain niyo yun, nagkatotoo. Pinush ko ng 22x..nakatakbo na rin ako. ulit.


Sobrang saya. Kahit mag-isa lang ako, marami akong nakilala, naging mga kaibigan nung araw na iyon. Kaso syempre may mga times na magisa lang talaga ako, tipong sariling sikap lalo na sa pagseselfie (laging half body lang at laging closeup na halos sakop ng pagmumukha ko yun buong screen) nakakatakot kaya pagpapicture sa iba dahil baka biglang itakbo yung camera (yawkuna matakbuhan at maiwanan.. mga bedsheet at lecheflan silaaaaaa! HAHA jka) At kahit pa may mangilan-ngilan na katiwa-tiwala,  nakakahiya rin naman kasi magpapicture at magrequest na damihan yung kuha at umeffort na humanap ng magandang anggulo. Diba? 


Gabi na pero marami pa ring tao sa buong paligid. At sa pagclaim na lang nung food stub at finisher medal e inabot na ko ng siyam-siyam sa haba ng pila. Pero ayos lang kasi nag-enjoy talaga ako. Masarap sa pakiramdam yung feeling na naging part ng isang malaking event. 


So ayun, nagstay pa ko at hinintay na umonti na yun mga tao dahil lam nyo naman, mahirap makipagsiksikan lalo't obyus na walang lulugaran. Masasaktan at magkakasakitan lang. Ehem! Ayun nung hindi na crowded, saka ako nagpasyang umuwi. Opo talent ko pong magstay at maghintay kahit matagal. HAHA. Enebe! 


Madilim na pala. Agad agad. Ang tanging liwanag na lang ay yung ilaw ng mga sasakyang dumaraan at ilang mga poste. Sa paglalakad ko,  may ilang runners akong nakasabay pero dahil sobrang ramdam ko yun pagod halos ayaw ko ng humakbang, nauna na sila at naiwan na ko. Kung pwede nga lang humiga na sa kalsada. Huhu. 


Maya maya, may lumapit na guy. Ewan ko anong hitsura ko sa mga oras na yun at nag-effort siyang lapitan ako. Para siguro akong zombie na lasing. Sa isip-isip ko, jusko wag na sana siyang lumapit, hindi ready yung katawang lupa ko dahil literal na mukha na kong basahang bruhang pusa na amoy-pawis. Oo imaginin niyo na lang mukha talagang di kanais-nais. Pagod na ko e wala na kong powers magmakeup, tutal gabi na rin naman at pauwi na, sino pa bang makakapansin nun. Tss. Bahala siyang maturn-off. HAHA.


Bungad niya, "Hi Miss, okay ka lang ba? May kasama ka?" Hindi naman ako natakot pero nagulat ako kasi bigla siyang sumulpot. Sabi ko " Opo okay lang. Mag-isa lang po ako." 


Hindi ko inaasahan yun naging sagot niya dahil feeling ko pinapagalitan niya ko. As in.


Sabi niya, "Bakit wala kang kasama? Hindi mo ba alam na delikado dito? Maraming loko dito pag ganitong oras na. Sa susunod wag kang papagabi at siguraduhin mong may kasama ka kung gagabihin ka man."


Napatango na lang ako. Kita ko sa mukha niya na nagwoworry talaga siya. Sabi niya ihahatid niya daw ako sa sakayan para siguradong safe ako makauwi. Sabi ko wag na kaya ko naman.  Pero nagpumilit siya, mabait naman daw siya at kaya siya andun e dahil siya yung tagapicture nung friends niyang kasali sa run event.  Mejo nag-explain talaga siya haha kaya hinayaan ko na lang. Mukha naman talaga siyang mabait. At oo kahit mejo madilim naaninag ko, uy gwapo siya. (kaya nahiya talaga yung sarili kong haggard na.. pero kahit papano aba kapansin-pansin pa rin naman pala hihi landers!)


Nung naglalakad na kami, biglang umulan. Ay nakupo saka ko naalala wala akong dalang payong, pampabigat lang kasi sa bag. Hihi. Pero bago pa ko tuluyang mabasa, nilabas niya agad yung payong niya at pinayungan niya ako. waaaaaah. Meron siyang payoooooooong! Napakaromantic. Kainis! Tumigil muna kami saglit kasi itinago niya sa ilalim ng shirt niya yun bitbit niyang camera (dadaan kasi kami sa mejo madilim na eskinita na kadalasan tambayan daw ng mga snatcher) at para hindi rin matilamsikan dahil mejo malakas na yun ulan. Uy bes, di ko sinilip yun abs niya, pramis! HAHA.


Nasa tawiran na kami nung bigla niyang hinawakan yun kamay ko at hinila niya ko palapit sa kanya. Natatawang sabi niya, "Green light pa oh. hintayin natin magred light." Feeling close. As in ngingiti-ngiti sya dahil ang cute ko daw. Halong pagod at antok na yung nararamdaman ko nung mga oras na yon kaya wala ng lugar para sa feeling na kiligin o ano pa mang emosyon. E siya kaya? muhaha.


Makalipas ang humigit kumulang na 10 minuto, nakarating na kami sa terminal. Nakakamangha na marami kaming napagkwentuhan sa maikling panahon na yun. Di ko lam kung ako o siya ba yung madaldal. O pareho kami. HAHA. Sobrang nagpasalamat ako sa kanya bago ako naglakad patungo sa sakayan. Tumigil ako saglit at paglingon ko, andun pa rin siya. Ngumiti ako at kumaway sa kanya.


Sumigaw pa siya, "Mag-ingat ka ha!"



----------------------------------------------------------------------

Kinabukasan, kinuwento ko sa kaibigan ko yung nangyari at pinagalitan niya rin ako dahil totoo daw na delikado talaga sa lugar na yun pag gabi na. Marami daw nandadampot ng mga pusang pagala-gala. Hehehe. Cute na pusa pa naman daw ako buti di daw ako napagdiskitahan. Bakit daw hindi ko sya tinawagan etc etc etc.. saka ko lang naisip na napakalaking bagay talaga nung sinamahan ako nung guy na yun hanggang sa terminal. Bukod sa nakilala ko siya, naging safe ako sa mga delikadong oras na yun.


Sa lahat ng mga litrato na meron ako nung araw na yun, yung moment na magkasama kami ang pinakabukod-tanging larawan na hindi mawawala at lagi kong maaalala
 ..lalo na sa tuwing makakakita ako ng DLSR camera.

----------------------------------------------------------------------


Maraming salamat sa pagdating mo..Mr. Camera Guy.




 
                                                                                                                 Hanggang sa muling pagtakbo.

Palatastas 12 - Anak ng Waiting

I always wonder diba pag mahal mo yun tao, ggustuhin mo lagi na mkasama sya? Yun hindi lilipas ang araw na hindi kayo naguusap. Yun palagi mo syang naiisip at inaalala. Yun interesado ka sa lahat ng tungkol sa kanya. Yun kahit busy maglalaan pa rin ng time para makausap sya o makasama sya.


Diba ganon yun?   Dapat. Sana.


Sabi nga, pag hindi na nya gngawa ni isa sa mga yan, dalawa lang ibig sabihin nun. Hindi ka talaga niya mahal or may iba na syang mahal na pinagkakaabalahan niya.


Ilang beses na rin nangyari sakin yun. Niloko. Iniwan. Akala ko ako yun mahal pero in reality iba nmn pla tlaga. Honestly halos nakalimutan ko na yun pakiramdam ng may nagmamahal. Yun may nag-aalala. Yun may nagpaparamdam na mahalaga ako.  Pero kahit gnun, nagmamahal pa rin ako. Nakakatanga noh. Nagmmhal pa rin kahit na walang kasiguraduhan kun kelan uli may magpaparamdam sakin na kamahal-mahal ako.


Maghihintay pa rin ako.

I will love you to the stars and back

Falling and feeling.
Faith and fate.
Love and loss..


Major tanong: Kung imposible rin naman, magmamahal ka pa ba? 



Ako? Oo. Kasi pag mahal ko, mahal ko. Kahit pa hindi niya ko mahal o kayang mahalin. Hindi naman kasi napipigilan ang magmahal. Pero sa totoo lang nkkpagod na rin. Yun maghintay na matagpuan ako ng tunay na magmmahal, yun pipiliin magstay kahit anong mangyari at yun hindi ako biglang iiwan sa ere at hahanap ng iba. E bakit ba umaasa talaga ako sa pagmamahal na ke magkasama o magkalayo, hindi nawawala, nababawasan at kailanman hindi mapapalitan ninuman yun pag-ibig na yun. Kasi totoo. Genuine. Hindi peke. Hindi pretentious. Naisip ko tuloy kailangan ko rin bang hanapin ang dulo ng mundo at magpa-abduct sa aliens para maging posible na makahanap ng makakasama? Ng magmamahal?


Bottomline, ang tanging pag-asa na binigay ng movie na to is, oo walang sigurado, pero minsan kailangan mo lang maniwala, na ang minsang imposible ay magiging posible sa takdang panahon. May magmamahal din sayo. May makakaappreciate. May magpapahalaga. At higit sa lahat, that person will truly love you to the stars and back.


Tiwala lang.

Till My Heartaches End

May mga pagkakataong dumarating
Hindi maiwasan mangilid ang luha
Sumasagi sa isip ang nakaraang lumipas
Kinukurot ang sugat ng pusong hindi pa rin naghihilom
Hindi malimutan kung paano ipinagtabuyan
Hindi matanggap kung bakit tinapon ang lahat
Ni wala man lamang katiting na panghihinayang

Saan nagkamali?
Saan nagkulang?
Anong nagawa para tuluyang magbago
Anong hindi naibigay para tuluyang lumisan
Ang pangakong walang hanggan
Unti unting nalusaw

Bakit iniwan?
Bakit pinagpalit?
Mga katanungang naghahanap ng kasagutan
Mga kasagutang mas mabuting huwag na lamang matuklasan
Ang pag-iibigang wagas
Dagling nagwakas

Kung may pagkakataon rin lang na darating
Nais humukay ng malalim sa dakong kalayuan
Upang tuluyang maibaon sa limot
Ang pagmamahal na tanging inilaan
Ang mga pangarap na muntik ng makamtan


Ang mga masasayang alaala na lubhang
nasayang lang.



also shared HeSaidSheSaidPH



Palatastas 11 - Happenings

Andami kong gustong ikwento. Mula sa maliliit na bagay na napapansin ko sa paligid ko hanggang sa malalaking issues na nangyayari sa bawat araw ko. Minsan kasi nakakabagot na ring sarilinin lahat ng yun at masarap sa pakiramdam yun may nakakakwentuhan na interesadong makinig at makipagusap.


To the point na mag-uusap pa rin kahit wala ng mapagusapan. Weird noh? Dont get me wrong. Marami naman akong pwedeng makausap pero medyo choosy rin kasi ako. Pinipili ko lang din kung kanino palagay yun loob ko na mag-open up ng mga bagay na tumatakbo sa utak ko at mga emosyong dumadaloy sa puso ko. Opkors ayaw ko naman magmukhang tanga na salita ng salita tapos wapakels yun kausap. So sa madaling salita, kung mag-open ako sayo, yun tipong isiniwalat ko lahat ng damdamin ko, dalawa lang ibig sabihin nun. Una, malaki tiwala ko sayo at pangalawa, importante ka sakin. 


Pero ewan ko ba. Sadyang harsh ang reality na hanggang ngayon hindi pa ako nakakatagpo ng taong magiging interesado sa lahat ng kadramahan at kakulitan ko, sa lalim ng pananaw ko sa buhay at kababawan ng kaligayahan ko sa mundong to.


Alam ko naman na hindi ako kagandahan pero believe me kahit papano may sense naman akong kausap. Hindi ka mabobored sakin kasi para akong Netflix na puno ng sari-saring kwento, mala-Google rin ako na may sagot sa kahit anong gusto mong malaman. Okay siguro matuturn off ka sa mga kakornihan ko pero sigurado akong mapapatawa kita. Posibleng mairita ka sa kaweirduhan ko pero baka sakali mamangha ka sa pagkamala-exotic ko. At malamang maiinis ka sakin kasi ang kulit ko at OA sa pagiging super detalyado sa lahat ng bagay pero malay mo ikatuwa mo kasi kahit makalimutan mo lahat, matatandaan ko pa rin yun.


Badtrip maging katulad ko noh? I hate that i care too much about everything. Sobra.


 Napapaisip tuloy ako.. Pagiging demanding ba talaga ang maghangad na sana..sana..sana may kahit isang tao na magkagusto sakin? Nakakahopeless na kasi eh. Sobrang nakakamiss na yun feeling na may nagmamahal at may nagpapahalaga.


 Kaso wala.. wala.. wala..


 Kaya.. Natuto na kong manahimik na lang at oo, magdrama pag may time. lels.

ANMAalala Mo Sana

Huwag kalimutan
Ang mga bagay na laging ginagawa
Ang mga lugar na laging pinapasyalan
Ang mga pangarap na inasam nating tuparin

Huwag kalimutan
Ang mga biruan at kulitan
Ang mga tawanang pinagsaluhan
Ang mga gintong alaalang hindi na mauulit

Huwag kalimutan
Ang mga matang nangungusap
Ang tamis ng bawat halik
Ang yakap na sobrang higpit

Huwag kalimutan
Ang minsang naging dahilan
Ng pusong lubos na nagalak
Sa pag-ibig na wagas
Kailan ma'y walang papalit

Huwag kalimutan..

Palatastas 10 - Stay

8 years na pala tong EN.


Akalain mo yun may nagtatagal pa rin pala. Sa panahon ngayon kasi, lahat nagbabago, nawawala, nang-iiwan. Ilan na lang yung kayang magtagal, yung pipiliing magstay pa rin sa paglipas ng panahon. Yung lagi lang andyan at hindi nakakalimot.


Aaminin ko, matagal-tagal rin bago ako muling nakapag-update dito. Wala kasing time para mag-isip ng maisusulat, walang makwento o maihugot - kung meron man, wala nga kasing time. Siguro ganun talaga, pag gusto may paraan, kung busy sa ibang bagay, maraming dahilan. Kaya sige consider na nagdadahilan lang talaga ako. Choice ko yun kasi nalibang ako sa ibang bagay. Nagpakabusy ng todo.


Oo talaga, ang tapang kong umalis nuon at hindi magparamdam ng ilang buwan kasi naman alam kong kahit iwan ko to, anytime pwede kong balikan. Alam kong hindi to mawawala. Tiwala ako eh. Siguro ganun, pag para sayo, para sayo lang talaga. Walang mangangahas na mang-agaw. Hindi mababawi ninuman. Parang truelove, na kahit dumating sa puntong nagkahiwalay na, dumaan man yung maraming taon hindi pa rin magbabago at mabubura yung pagmamahal na yun na naramdaman sa isat isa, Yung kahit meron ng maging iba (at sa kasawiang palad hindi na magkabalikan muli,) hindi mapipigilan yung mga pagkakataon na bumabalik-balik pa rin yung puso sa taong yun kung saan nakadama at nakatagpo ng tunay na pag-ibig. Marahil sabi nung puso nila "im finally home." So ayun ang ibig ko lang sabihin talaga eh i guess whats meant to be, will be.


So dahil nainlove. Kaso iniwan. Nasaktan na naman. Kaya heto ngayon, balik-emote. May dahilan na naman para magsulat. HAHA.


Mala-rebound na naman ang drama nitong blog ko para maging shock absorber ng mga hinanakit at bakit list ko. Saaaaahreeee na. But mas okay na yun diba? Kesa naman sa tao. Unfair yun. Hindi ko maaatim na pumasok sa isang panibagong relasyon para lang makakuha ng comfort, para makalimot o para lang masabing may fallback.. knowing na hindi ko naman maibibigay ang buong puso ko. Masakit yun at mas pipiliin kong masaktan mag-isa kesa makasakit pa ng iba. Oo, mahina man ako ngayon pero malakas ang loob ko na alam kong makakaya ko to ng mag-isa. Magiging okay rin ako. Soon. All these pain will be worth it. 



Hindi naman kasi ako takot mag-isa,   
pero nakakapagod na 
yung paulit ulit akong pinapaniwala na hind sila mang-iiwan.